သုတရသကမ္ဘာ🔮

မချစ်တဲ့သူကို နေ့စဉ်မျက်စိအောက်မှာ
မြင်နေရတာထက်

ချစ်သောသူကို ဘယ်လောက်အဝေးမှာရှိရှိ
အသဲနှလုံးမှာ ပိုင်သိမ်းထားနိုင်တဲ့ဘဝက
ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းပါတယ် ။

- တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်

လူတိုင်းမှာ အကြောင်းပြချက်
ကိုယ်စီ ရှိပါလိမ့်မယ်။
အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ
အကြောင်းပြချက်မရှိရင်
သေဆုံးခြင်းကို
ဘာလို့အပြစ်တင်မှာလဲ။

-အံ့လွန်းပျို

လူ့ဘဝကြီးကတန်ဖိုးရှိတယ်။ အများအတွက်အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်။ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းထားတတ်ရမယ်။ ဒါတွေဟာလူတွေကျင့်ရမယ့် အကျင့်တရားပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အတွေးအခေါ်မျိုးကို ပြတဲ့ဝတ္ထုကနည်းတယ်။ အပျော်ဖတ်စာကိုနှိမ့်ချစရာမလိုပါဘူး။ အပျော်ဖတ်တဲ့စာဟာ စာဖတ်တတ်ခါစ လူအတွက် အလိုအလျောက်ပေးထားတဲ့ ကျူရှင်ပဲ။ ဒါတွေဖြည်းဖြည်းဖတ်ရင်း နောက်တိုးဖတ်သွားဖို့ပဲရှိတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ဒီလိုပဲမြင်တယ်။

ကိုယ်တို့မြန်မာစာပေလောကမှာ အပျော်ဖတ်စာပေကများနေတယ်။ လူတွေရဲ့စားဝတ်နေရေးနဲ့ပက်သက်တဲ့၊ အများနဲ့ပက်သက်တဲ့၊ ကိုယ်နဲ့တစ်ရေတည်း၊ တစ်မြေတည်းပေါ်မှာ နေကြတဲ့သူတွေအပေါ် ထားရမယ့်သဘောထားပါတဲ့ စာပေမျိုးကနည်းလည်းနည်းတယ်။ ဖတ်တဲ့သူလည်းနည်းပါတယ်။ ဖတ်တဲ့သူကအလေးအနက်ထားပြီးဖတ်ရမယ့် စာမျိုးထက်ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဖတ်လို့ရမယ့်စာမျိုးကိုဖတ်တာ ပိုများတယ်။ ဒါကြောင့်ရေးတဲ့သူနဲ့ဖတ်တဲ့သူ တိုင်တိုင်ပင်ပင်ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်းလုပ်ကြရင် တော်တော်နိမ့်တဲ့အပျော်ဖတ်စာပေဟာ မြင့်လာတဲ့အပျော်ဖတ်စာပေ ဖြစ်လာနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ဘာသာပြန်တွေကလည်း ဂန္တဝင်လို့ခေါ်တဲ့ လေးနက်တဲ့စာမျိုး အပြန်များလာရင် ကောင်းမယ်။ အပျော်ဖတ်စာဆိုတဲ့နေရာမှာ အချစ်ဝတ္ထုရယ်၊ ဘာရယ်မခွဲပါဘူး။ တဂိုးကဗျာတွေကိုကြည့်ပါ။ သူ့ကဗျာတွေဟာ လူမှာရှိတဲ့ကောင်းသော မနိသိကာရရဲ့ ဂုဏ်ကိုဖွဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်ဖတ်ပြီး ပြီးရော လွှင့်ပစ်ရမယ့်စာမျိုးများလာရင်တော့မကောင်းဘူး။ ဖတ်ပြီးတစ်စုံတစ်ရာ လေးလေးနက်နက် တွေးစရာရစေရမယ်။.....

ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဝတ္ထုဆိုတာ ဖေတော့၊ မောင်တော့တွေဆိုပြီး နှိမ်ကြတယ်။ ဝတ္ထုဆိုတာဟာ လူငယ်လူရွယ်တွေကို ပျက်စီးစေတယ်လို့ထင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဝတ္ထုဖတ်တာကိုအတားခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒါဟာဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဝတ္ထုထဲမှာ ညစ်ညမ်းတဲ့အကြောင်းအရာတွေ၊ ဆိုးရွာတာကို အတုယူ‌စိတ်ဖြစ်စေတဲ့ စာရေးဆရာရဲ့တင်ပြမှု၊ မကျွမ်းကျင်မှုတွေကြောင့် ဝတ္ထုအများစုမှာ ဒီဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် စာကောင်းပေကောင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထိပါးမခံနိုင်တဲ့ ဝတ္ထုတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။

ဥပမာ-“စံပယ်ပင်"လို ဝတ္ထုမျိုး၊“မှာတော်ပုံ"လိုဟာမျိုး။ သူကဝတ္ထုရဲ့ ပကတိဂုဏ်ကို အထိမခံနိုင်ဘူး။ ဝတ္ထုဂုဏ်သိက္ခာကျစေတဲ့ ဝတ္ထုတွေကိုရေးတဲ့သူတွေက ဒီသမ္မာအာဇီဝကျတဲ့ စာရေးတဲ့လုပ်ငန်းနဲ့ အသက်မွေးတော့မယ်၊ မိမိတတ်ကျွမ်းတဲ့အနုပညာနဲ့ ပြည်သူကိုအလုပ်အကျွေးပြုတော့မယ် ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ထက် ဘာမှလုပ်စရာ အလုပ်အကိုင်မရှိတော့လို့ ကလေကဝဖြစ်ပြီးတော့ သေစာရှင်စာမျှလောက် ရေးတတ်ရင် ငါဟာစာရေးလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ လူမျိုး၊ ဒီလောကရောက်လာရင် သူဟာ ဝတ္ထုရေးတာကိုလည်းမကျွမ်းကျင်ဘူး။တတ်ကျွမ်းအောင်လဲမသင်ဘူး။ လေ့လည်းမလေ့လာဘူး။ ရှေ့ကလူဟောင်းတွေရဲ့အစဉ်အလာကိုလည်း ဆက်ခံရကောင်းမှန်း မသိတဲ့အခါကျတော့ သူတို့ဝတ္ထုတွေဟာ ဖေတော့‌၊ မောင်တော့ဝတ္ထုတွေလို့ ပြောစရာဖြစ်လာတာပေါ့၊ တကယ်တော့ရသစာပေဟာ ဆရာဇော်ဂျီစကား ကိုးကားပြောရရင်...

“မည်သည့်နိုင်ငံ၌မဆို ကဗျာလင်္ကာ ပြဇာတ်၊ ဝတ္ထုစသော အဖွဲ့မျိုးသည် အထက်တန်းကျသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ တိုင်းသူပြည်သားလူအများ၏ သီလ၊ သမာဓိများတိုးတတ်မှု၊ ဆုတ်ယုတ်မှုသည် ထိုအဖွဲ့မျိုး၏ အရည်အသွေးကိုမှီနေသည်ဟု ယူဆအပ်ပါသည်။ ထိုအဖွဲ့တို့သည် အရည်အသွေးညံ့လျှင် နိုင်ငံ၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ညံ့တတ်ပါသည်။ ထိုအဖွဲ့တို့၏ အရည်အသွေးကောင်းလျှင် နိုင်ငံ၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ကောင်းတတ်ပါသည်။"

▪️ငြိမ်းကျော်

လူပျိုကြီး အပျိုကြီးဖြစ်ဖို့

တော်ရုံ စကေးနဲ့မရဘူး

လာသမျှ လူ ခေါင်းခါတတ်ဖို့နဲ့

တွေ့ကရာလူ မချစ်တတ်ဖို့လည်း

လေ့ကျင့်ထားရသေး ။

▪️ အကြည်တော်

မင်းခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းမှာ
ငါ့အချစ်ဟာ
ခွေးသွားစိတ်လို လှည့်ပတ်နေရသလဲ

ငါ မညာခဲ့ဘူး
ငါ့ကို မညာပါနဲ့

မြစ်က မြစ်မို့
မြစ်လိုကွေ့ကောက်စီးဆင်းတာကို
ငါ မင်းနဲ့ မခိုင်းနှိုင်းရက်ပါဘူး ...

▪️ကိုသျှား

ဟစ်တလာသာ
ပန်းချီဆရာ ဖြစ်ခဲ့ရင်
ဒုတိယမ္ဘာစစ် ဖြစ်ပါမလား

ကလက်ရှ်နီကော့သာ
ကဗျာဆရာ ဖြစ်ခဲ့ရင်
AK -47 သေနတ်‌တွေ ဖြစ်လာပါ့မလား

အင်္ဂုလိမာလ
နောင်တ မရခင်အထိ
လူတွေမှာ ဒုက္ခအတိ။ ။

▪️ လှသန်း(သမိုင်းသားကောင်)

ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ငါတို့အကြား
ဒီထက် မတတ်နိုင်တော့ပြီလား ။
လူတွေ သေခဲ့
လူတွေ ရှင်ခဲ့ ။
ငါ့ရဲ့ ပက်လက်ကုလားထိုင်လည်း ၊ အိုမင်းခဲ့ ။

▪️အောင်ချိမ့်