ပါးစပ်ကနေ အသံပြုသည်။ မမြနှင်း၏အသံက ထရံကြားကနေ ဖြတ်သန်းကာ လှေကားခြေ ရင်း ရောက်သွားမှာ သေချာသည်။ အိမ်ပေါ်ကနေ မဆင်းသေးဘဲ ပြန်ဖြေသံကို နားစွင့်သည်။ ဒီအချိန် ဒီကာလက မည်သူ့မည်သူကိုမျှ ယုံကြည်၍မရပေ။ အခြေအနေ မတည်ငြိမ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အယောင်ဆောင်များက များလှသည်။ မမြနှင်း သတိဝီရိယရှိရှိ နေရသည်။ အသံ ပိုင်ရှင်ကိုတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီးရှိလှသည်ဟု စိတ်က အလိုလိုတွေးထင်နေသည်။
“ကျွန်တော်ပါ… တိုးမောင်ပါ အမေ”
စကားသံအဆုံးမှာ မမြနှင်း၏ခြေလှမ်းတွေက လှေကားထိပ်ဆီ ရောက်ခဲ့ပြီ။ လှေကားထစ် တွေကို မည်သို့ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်မသိ။ လှေကားခြေရင်းသို့ ရောက်သည်။ သားကြီး၏ မျက်ဝန်းတွေ က ဝင်းပနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ဖြိုးနေသည်။ မမြနှင်းတစ်ယောက် သားကြီးကို ကြည့်လို့မဝ ဖြစ်လို့နေသည်။ အလိုလိုဝဲတက်လာသည့် မျက်ရည်စများကို မမြနှင်း တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့။
“သား… သားကြီး အမေ့ဆီ ပြန်လာတယ်နော်”
မမြနှင်း၏အသံက တုန်ယင်လျက်ရှိသည်။ သားကြီးက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ် အမေ၊ ကျွန်တော် အမေ့ဆီ ပြန်လာပြီ၊ အမေ နေကောင်းတယ်နော်”
“အမေ နေကောင်းပါတယ်ကွယ်၊ သားကြီးကို အမေ နေ့တိုင်းမျှော်နေတာ၊ သတင်းမကြား ဘာမကြားဆိုပေမယ့် အမေ့သားကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ အမေ သိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူတွေ ဘယ်လိုပြောပြော၊ အမေကတော့ သားကြီး ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းပဲ၊ သားကြီးကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာကွယ်”
မမြနှင်း ဝမ်းသာအားရနှင့် စကားတွေကို အရှည်ကြီး ပြောသည်။ သားကြီး၏ မျက်ဝန်းက အနည်းငယ်မျှ တည်တံ့လို့သွားသည်။
“ကျွန်တော် အမေ့ဆီ အခုလိုပြန်လာနိုင်တာ တပ်မတော်ရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ အမေ၊ တပ်မတော်သားတွေ ကူညီခဲ့လို့သာ ကျွန်တော် ပြန်လာနိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်…”
သားကြီးက စကားစကို ဖြတ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ သားကြီး၏ အပြုအမူက တစ်စုံ တစ်ခုကို စိုးထိတ်နေသည့်ပုံ။ မမြနှင်း ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ သား”
သားကြီးက မမြနှင်းကို ကြည့်သည်။ မျက်ဝန်းမှာ စီးကျလာနေသည့် မျက်ရည်များကို လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာသုတ်ပေးသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ် အမေ၊ ကျွန်တော် တပ်မတော်သားတွေကို ကူညီရ ဦးမယ်၊ ကျွန်တော်မကူညီရင် သူတို့ ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်ကျေးဇူးရှင်တွေကို ကျေးဇူး ပြန်ဆပ်ခွင့်ရတုန်း ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ရမယ် အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ”
ပြောပြီး သားကြီးက မမြနှင်းကို ကျောခိုင်းပြီး လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အတွင်းမှာပင် သားကြီး၏အရိပ်အယောင်တို့ မမြနှင်းမြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်လို့ သွားသည်။
“သား… သားကြီး နေဦးလေ၊ သား သားကြီး”
“အမေ… အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ”
မမြနှင်း ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်စဉ် သမီးငယ်၏ အသံလည်း တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ် လာသည်။ မမြနှင်း မျက်ဝန်းမှာ ချွေးသီးတို့ စို့နေသည်။ မောသလိုလည်း ရှိသည်။ သမီး၏ အမေး စကားကိုလည်း မဖြေအားသေးပါချေ။ သမီးငယ်က သောက်ရေအိုးစင်မှ ရေတစ်ခွက်ခပ်ပြီး တိုက် သည်။ မမြနှင်း တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။
“အမေ အိပ်မက်မက်တယ် သမီး၊ အိပ်မက်ထဲမှာ သမီးကိုကြီးနဲ့ တွေ့တယ်”
“မဟုတ်တာ အမေရယ်၊ အမေ စိတ်စွဲနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ပြီးတော့ ကိုကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် မရတာလဲ ကြာပြီ၊ သေလူလို့ သတ်မှတ်ပြီးတော့တောင် သမီးတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ၊ စိတ်ကို လျော့ထားပါတော့ အမေရယ်”
“မဟုတ်သေးဘူး သမီး၊ ညည်းကိုကြီး မသေသေးဘူး၊ ပြန်လာလိမ့်မယ်၊ ညည်းကိုကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ အမေ့စိတ်ထဲမှာ အလိုလိုထင်နေတယ်၊ အမေ့သားကြီး ကျန်းမာပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ၊ သူတော်ကောင်း သူမြတ်လောင်းများနဲ့ တွေ့ဆုံပါစေကွယ်”
မမြနှင်း ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဘုရားစင်ဘက် လှည့်ကာ လက်အုပ်ချီ အာရုံပြုပြီး တောင်းဆုပြု နေလေသည်။ သမီးငယ်ကတော့ မမြနှင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းတခါခါ၊ လည်တခါခါ လုပ်လို့နေပါတော့ သည်။ ဆောင်းလေအေးအေးက နှစ်သိမ့်ပေးနေဆဲပါပေ။
ကိုလူပျို
(၂၀-၁၀-၂၀၂၆)
“ကျွန်တော်ပါ… တိုးမောင်ပါ အမေ”
စကားသံအဆုံးမှာ မမြနှင်း၏ခြေလှမ်းတွေက လှေကားထိပ်ဆီ ရောက်ခဲ့ပြီ။ လှေကားထစ် တွေကို မည်သို့ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်မသိ။ လှေကားခြေရင်းသို့ ရောက်သည်။ သားကြီး၏ မျက်ဝန်းတွေ က ဝင်းပနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပြည့်ဖြိုးနေသည်။ မမြနှင်းတစ်ယောက် သားကြီးကို ကြည့်လို့မဝ ဖြစ်လို့နေသည်။ အလိုလိုဝဲတက်လာသည့် မျက်ရည်စများကို မမြနှင်း တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့။
“သား… သားကြီး အမေ့ဆီ ပြန်လာတယ်နော်”
မမြနှင်း၏အသံက တုန်ယင်လျက်ရှိသည်။ သားကြီးက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ် အမေ၊ ကျွန်တော် အမေ့ဆီ ပြန်လာပြီ၊ အမေ နေကောင်းတယ်နော်”
“အမေ နေကောင်းပါတယ်ကွယ်၊ သားကြီးကို အမေ နေ့တိုင်းမျှော်နေတာ၊ သတင်းမကြား ဘာမကြားဆိုပေမယ့် အမေ့သားကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ အမေ သိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူတွေ ဘယ်လိုပြောပြော၊ အမေကတော့ သားကြီး ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းပဲ၊ သားကြီးကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာကွယ်”
မမြနှင်း ဝမ်းသာအားရနှင့် စကားတွေကို အရှည်ကြီး ပြောသည်။ သားကြီး၏ မျက်ဝန်းက အနည်းငယ်မျှ တည်တံ့လို့သွားသည်။
“ကျွန်တော် အမေ့ဆီ အခုလိုပြန်လာနိုင်တာ တပ်မတော်ရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ အမေ၊ တပ်မတော်သားတွေ ကူညီခဲ့လို့သာ ကျွန်တော် ပြန်လာနိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်…”
သားကြီးက စကားစကို ဖြတ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ သားကြီး၏ အပြုအမူက တစ်စုံ တစ်ခုကို စိုးထိတ်နေသည့်ပုံ။ မမြနှင်း ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ သား”
သားကြီးက မမြနှင်းကို ကြည့်သည်။ မျက်ဝန်းမှာ စီးကျလာနေသည့် မျက်ရည်များကို လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာသုတ်ပေးသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်တွေ ရှိသေးတယ် အမေ၊ ကျွန်တော် တပ်မတော်သားတွေကို ကူညီရ ဦးမယ်၊ ကျွန်တော်မကူညီရင် သူတို့ ဒုက္ခရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်ကျေးဇူးရှင်တွေကို ကျေးဇူး ပြန်ဆပ်ခွင့်ရတုန်း ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ရမယ် အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ”
ပြောပြီး သားကြီးက မမြနှင်းကို ကျောခိုင်းပြီး လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် အတွင်းမှာပင် သားကြီး၏အရိပ်အယောင်တို့ မမြနှင်းမြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်လို့ သွားသည်။
“သား… သားကြီး နေဦးလေ၊ သား သားကြီး”
“အမေ… အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ”
မမြနှင်း ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်စဉ် သမီးငယ်၏ အသံလည်း တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ် လာသည်။ မမြနှင်း မျက်ဝန်းမှာ ချွေးသီးတို့ စို့နေသည်။ မောသလိုလည်း ရှိသည်။ သမီး၏ အမေး စကားကိုလည်း မဖြေအားသေးပါချေ။ သမီးငယ်က သောက်ရေအိုးစင်မှ ရေတစ်ခွက်ခပ်ပြီး တိုက် သည်။ မမြနှင်း တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။
“အမေ အိပ်မက်မက်တယ် သမီး၊ အိပ်မက်ထဲမှာ သမီးကိုကြီးနဲ့ တွေ့တယ်”
“မဟုတ်တာ အမေရယ်၊ အမေ စိတ်စွဲနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ပြီးတော့ ကိုကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် မရတာလဲ ကြာပြီ၊ သေလူလို့ သတ်မှတ်ပြီးတော့တောင် သမီးတို့ ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ၊ စိတ်ကို လျော့ထားပါတော့ အမေရယ်”
“မဟုတ်သေးဘူး သမီး၊ ညည်းကိုကြီး မသေသေးဘူး၊ ပြန်လာလိမ့်မယ်၊ ညည်းကိုကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ အမေ့စိတ်ထဲမှာ အလိုလိုထင်နေတယ်၊ အမေ့သားကြီး ကျန်းမာပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ၊ သူတော်ကောင်း သူမြတ်လောင်းများနဲ့ တွေ့ဆုံပါစေကွယ်”
မမြနှင်း ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဘုရားစင်ဘက် လှည့်ကာ လက်အုပ်ချီ အာရုံပြုပြီး တောင်းဆုပြု နေလေသည်။ သမီးငယ်ကတော့ မမြနှင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းတခါခါ၊ လည်တခါခါ လုပ်လို့နေပါတော့ သည်။ ဆောင်းလေအေးအေးက နှစ်သိမ့်ပေးနေဆဲပါပေ။
ကိုလူပျို
(၂၀-၁၀-၂၀၂၆)
