တရားအသိမျှဝေရန်

မြေနဲ့ ရေနဲ့ တွေ့ပေးတယ်၊ ပိုးကောင်မွှားကောင် ဖယ်ရှားပေးတယ်၊ နေပူလေးတွေ ရအောင်လုပ်ပေးတယ်။ ဒီနည်းဖြင့် မျိုးစေ့လေးက အပင်ကလေးပေါက်လာပြီးတော့ ရှင်သန်လာတာ မဟုတ်လား။ ဒါ အကြောင်းတရားတွေ ညီညွတ်အောင် လုပ်ပေးတဲ့ သဘောပဲ။

အဲဒါလိုပဲ ပဋ္ဌာန်းတရားတော်တွေရဲ့ သဘာ၀ကို သိလာလို့ရှိရင် ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ဟာ ဘာကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည် သဘောပေါက်လာတယ်။ ဖြစ်လာလို့ရှိရင် “ဪ… ဒီအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဒီအကြောင်းကို ဖယ်လိုက်ရင် ဒီအကျိုးမရှိတော့ဘူး” ပေါ့။

ကိုယ်မလိုချင်တဲ့ အကျိုးတွေ ထွက်နေတယ်ဆိုရင် “ငါ့မှာ ကိုယ်မလိုချင်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေရှိနေတယ်။ အဲဒီမလိုချင်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ဖယ်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် မလိုချင်တဲ့ အကျိုးတွေလည်း ပြုတ်သွားမှာပဲ။ ဪ… ငါ့မှာ လိုချင်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ မရဘူး။ ဘာလို့တုန်း။ ငါ့မှာ လိုချင်စရာကောင်းတဲ့ အကျိုးတရားတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ မရှိသေးဘူး” ဆို ထူထောင်ပေးရမှာပေါ့။

အဲဒီအကြောင်းတရားတွေ ထူထောင်ပေးလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အကျိုးတရားတွေ ရလာမှာပဲလေ။ ဒါ လောကကြီးမှာ သေချာစဉ်းစားရင် အရာခပ်သိမ်းဟာ အကြောင်းနဲ့အကျိုးချည်းပဲ။

- ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ဒေါက်တာနန္ဒမာလာဘိဝံသ -

ပဋ္ဌာန်းကို ရွတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တော်တော်များပါတယ်။ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရွတ်တယ်ဆိုတာတော့ ရွတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းမှပဲ သိမယ်။ သို့သော် မှန်ကန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရွတ်ဖို့တော့ လိုအပ်တယ်ပေါ့။

ရွတ်တယ်ဆိုတဲ့ နေရာမှာ တချို့က အန္တရာယ်ကင်းလို့ဆိုပြီး ရွတ်တာရှိတယ်။ စီးပွားတက်လို့ဆိုတာ ရွတ်တာရှိတယ်။ အန္တရာယ်ကင်းချင်တယ်ဆိုတာလည်း လူ့ဆန္ဒပဲ၊ စီးပွားတက်ချင်တယ်ဆိုတာလည်း လူ့ဆန္ဒပဲ။ လူ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေ အမျိုးမျိုးပေါ့လေ။ ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို ပူဇော်ချင်လို့ ရွတ်တယ်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်ပေါ့။

အထူးသဖြင့် မြန်မာပြည်မှာ အဋ္ဌကထာဆရာကြီးတွေက ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားဟာ မြန်မာလူမျိုးတွေ သိနေကြတယ်။

တစ်နေ့တစ်ချိန်ကျတော့ မြတ်စွာဘုရားဟောကြားခဲ့တဲ့ တရားတော်ကြီးတွေ ကွယ်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ကွယ်ပျောက်တဲ့အခါ အဘိဓမ္မာတရားက စပြီး ကွယ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအဘိဓမ္မာ ၇ ကျမ်းမှာလည်း ပဋ္ဌာန်းကျမ်ကြီးက စပြီး ကွယ်မယ်လို့ မကွယ်အောင် ပဋ္ဌာန်းပွဲတွေလုပ်ပြီး အသံမစဲ ရွတ်နေတာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က။

အဲဒီတော့ ရွတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ စီမံတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ပဲလို့ ပြောရမှာပေါ့။ သို့သော် ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရွတ်ကြမယ်၊ ပူဇော်ကြမယ်ဆိုရင် အင်မတန်မှ ကောင်းပါတယ်။

တချို့ကလည်း ရှိမယ်ပေါ့။ ကဿပမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တုန်းက လိုဏ်ဂူထဲမှာ ရဟန်းတော်တွေ အဘိဓမ္မာ သရဇ္ဈာယ်နေကြတယ်။ အဘိဓမ္မာတရားရဲ့ အတိမ်အနက်၊ အလေးအနက်ကို မသိတဲ့၊ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်တဲ့ လင်းနို့သား ငါးရာဟာ အဘိဓမ္မာတရားသံတွေကို ကြားရင်းကနေ စိတ်ကြည်နူးမှုရတယ်။ အဲဒီကောင်းမှုကြောင့် ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားလက်ထက်မှာ အမျိုးကောင်းသား ငါးရာ လာဖြစ်ပြီးတော့ ရှင်သာရိပုတ္တရာထံက အဘိဓမ္မာတရားကို ပထမဆုံး သင်ခွင့်ရတဲ့ ရဟန်း ငါးရာ လာဖြစ်လာတယ်ဆိုတဲ့ Story ကိုလည်း မြန်မာတွေ တော်တော်များများ သိထားကြတယ်။

တချို့ကလည်း ပဋ္ဌာန်းသံလေး ကြားလို့ရှိရင် အဲဒီလင်းနို့တွေ အားကျပြီးတော့ပေါ့လေ။ လင်းနို့သားတွေလို ဒီလိုများ ဖြစ်မလားလို့။ အဲဒီတော့ အဲဒီလောက်လေးတင် မလုပ်ပါနဲ့။ နော်။ လင်းနို့ဆိုတာ တိရစ္ဆာန်ပဲ။ ကိုယ်က တိရစ္ဆာန်အဆင့်မှ မဟုတ်ဘဲ။ အဲဒီတော့ ရွတ်ရုံ ရွတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဓိပ္ပာယ်နားလည်လိုက်မယ်ဆိုရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။

ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အဓိပ္ပာယ်နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်ဆိုရင် အန္တရာယ်ကင်းဖို့ ရွတ်တာတို့၊ စီးပွားတက်ဖို့ ရွတ်တာတို့ဆိုတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ အခြားနည်းတွေနဲ့ အန္တရာယ်ကင်းတာ။ ဒါဖြင့် ပဋ္ဌာန်းကျမ်း ရွတ်လို့ အန္တရာယ်ကင်းတာ မရှိဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။

ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို ရွတ်လိုက်လို့ရှိရင် ပဠာန်းဒေသနာတော်ကြီးကို ဘုရားလက်ထက်က နာခဲ့ရတဲ့ သက်တမ်းရှည်တဲ့ နတ်တွေရှိတယ်။ ရှိတော့ အဲဒီနတ်တွေက “အေး… ဘုရားလက်ထက်တော်က ငါနာခဲ့ရတဲ့ တရားတော်မျိုး အခုကြားတယ်” ဆိုပြီးတော့ အခု သူက လာနာချင် နာမှာပေါ့။ အဲဒီလို တန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်က လာနာလို့ရှိရင် ခုနတုန်းက အနှောင့်အယှက်ပေးချင်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ဘာတွေက သူ့ဟာသူ ထွက်ပြေးကုန်တာပေါ့။ အန္တရာယ်ကင်းသွားတာပေါ့။ ဒီလိုလည်း ရှိတာပေါ့နော်။ အခုခေတ်မှာ လူကြီးတွေ လာတယ်ဆိုရင် ပြေးရသလိုပေါ့။ ရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်လေ။

အဲဒါလိုပဲ တန်ခိုးကြီးတဲ့ နတ်တွေ လာလို့ရှိရင် အနှောင့်အယှက်ပေးချင်တဲ့ ပါဝါအားနည်းတဲ့ နတ်ဆိုးတွေ၊ နတ်မိစ္ဆာတွေက ဖယ်သွားတယ်။ အဲဒီကျတော့ အန္တရာယ်ကင်းတာပေါ့။ ဒီလိုတော့ အန္တရာယ်ကင်းတယ်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တဲ့ အလုပ်က မကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပြီးတော့ ဟေတုပစ္စယောနဲ့ ကာကွယ်ရင်တော့လည်း သိပ်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ မန္တန်သဘောမျိုးလို့ ယူဆပြီးတော့ ရွတ်ရင် သိပ်တော့ မကောင်းဘူးပေါ့။ အဲဒီတော့ ရွတ်တယ်ဆိုတာ ရည်ရွယ်ချက်မှန်မှန်နဲ့ ရွတ်မှ ကုသိုလ်လည်း ရမယ်ပေါ့။

တကယ်စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီး ရွတ်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ပဋ္ဌာန်းရွတ်ရင်း ရွတ်ရင်းနဲ့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဉာဏ်တော်ကြီးကိုလည်း သိလာမယ်။ လူ့ဘဝနေရတာလည်း ဟောဒီအကြောင်းတွေနဲ့ အကျိုးတွေနဲ့ နေလာတာ။ ဗမာစကားမှာ ရှိတယ်မလား။ “အကြောင်းညီညွတ်ရင်” “အကြောင်းညီညွတ်ရင်” နဲ့ ပြောတာ။

အကြောင်းညီညွတ်အောင်လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာပေါ့။ “အကြောင်းညီညွတ်ရင် ကျွန်တော် မနက်ဖြန်ခါ လာခဲ့ပါမယ်။” ဟော… အကြောင်းဆိုတာ ညီညွတ်မှ ဖြစ်တာ။

အဲဒီအကြောင်းတွေကို နားလည်လို့ရှိရင် အကြောင်းတွေကို ညီညွတ်အောင် ဖန်တီးလို့ရတယ်တဲ့။

ကြည့်လေ။ လူဖန်တီးလို့ရတာ အကြောင်းညီညွတ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်တုန်းဆိုရင် မျိုးစေ့လေးတစ်စေ့က အပင်ပေါက်စေချင်လို့ ရှိရင် အကြောင်းညီညွတ်အောင်လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ မြေထဲမှာ ချစိုက်၊ ရေလေးလောင်းပေး။ ဒါ အကြောင်းညီညွတ်အောင်လုပ်ပေးလိုက်တာပဲလေ။ ကိုယ်ကနေပြီးတော့ သစ်ပင်ကို မန်းမှုတ်ပြီးတော့ အပင်ပေါက်အောင် လုပ်ခိုင်းလို့မှ မရတာ။ ဘာလုပ်ပေးရတုန်း — မြေနဲ့ ရေနဲ့ တွေ့ပေးတာပဲ။